در باره فروش اثار باستانی ایران در خارج از کشور سئوال این است که اگر کسانی از مسئولین در این کشور این قدر نگران فروش اثار تاریخی ما در خارج از کشور هستند که حتی برای اثری که ارزش مادی چندانی هم ندارد (سر سرباز هخامنشی در حراج کریستی لندن به مبلغ ۵۰۰ هزار پوند به فروش رفت)و شاید بشود ان را از دارنده اثر خرید به دادگاه میروند و جار و جنجال به پا می کنند،چرا چنین کاری را برای اثار مهمتر انجام نمیدهند.و اگر انجام نمی دهند یک جای کار اشکال دارد یا سهل انگاری می کنند یا عوام فریبی و این بگیر بگیر ها هم فقط برای رفع مسئولیت است.
مولانا هم یک شاعر جهانی است که مردم جهان به همت ترک ها تازه دارند با او اشنا می شوند.ترک ها در حقیقت از او یک جاذبه توریستی ساخته اند و با او هم پول در می اورند و هم مردم سایر کشور ها را با ارزش های او اشنا می کنند.،کاری که ما هیچ وقت بلد نبودیم.البته اثارحافظ و سعدی و فردوسی هم به زبان های دیگر ترجمه شده اند ولی به همت دیگران نه ما و این اثار را هم گروه خاصی از مردم می خوانند نه مانند انچه که برای مولانا اتفاق افتاده و گروه های متعدد مردمی برای خواندن مثنوی مثلا در امریکا تشکیل شده است.مولانا به همه مردم جهان تعلق دارد و این همه جنجال بر سر لوث کردن خدمت ترک ها به مولانا و زبان فارسی یک جور قدر نشناسی است.اگر ما واقعا دوست دار مولانا و زبان فارسی هستیم باید به جای شکوه و شکایت دست در دست ترک ها بگذاریم و در این راه به انها کمک کنیم.
پ.ن.این طور که من شنیده ام اقای خلخالی واقعا قصد تخریب تخت جمشید را داشته ولی کارگران پر همت کارخانه ازمایش که در نزدیکی تخت جمشید است با بستن جاده مانع از این کار می شوند